To φέσι ένα απαξιωμένο κάλυμμα κεφαλής από τους “ειδικούς”.

Κάλυμμα της κεφαλής καθαρώς μωαμεθανικό είναι το σαρίκι ή ταρμπίχ (βυζαντινόν φακεώλιον), ένα ύφασμα πολύπηχο, λευκό ή χρωματιστό, βαμβακερό ή μεταξωτό. Ο ιδρυτής της θρησκείας Μωάμεθ, προκειμένου να εμφανιστεί στο φύλαρχο Χαμπίμπ Ιμπν Μάλεκ για να δικαστεί εφόρεσε σαρίκι. Το σαρίκι ήταν διακριτικό της τάξεως. Οι μουλάδες εφόρουν άσπρο, Οι χαλίφιδες πράσινο. Οι εμίρηδες πράσινο ή λευκό. Το σαρίκι των βεζύρηδων είχε δύο φτερά ερωδιού, των σουλτάνων πολύ μεγαλύτερο, είχε τρία φτερά ερωδιού και πολύτιμους λίθους. Οι Τούρκοι της Ανατολής άργησαν να δεχθούν το Μαροκκινό φέσι, γιατί ο κάθε καλός Μουσουλμάνος απεύφευγε να ντύνεται κατά τρόπο ξένο προς το έθνος του. Εκτός της καταισχύνης εθεωρείτο και ένοχος αποστασίας. Απέφευγε λοιπόν να αφήσει το πατροπαράδοτο σαρίκι και να φορέσει το φέσι ή ένα καπέλο ευρωπαϊκό. Έτσι δε βλέπουμε στις παλαιότερες εικόνες Τούρκο να φορεί φέσι. Κυρίως όταν ο Σουλτάν Μαχμούτ ο Β', επαναστάτης, στο σημείο αυτό, κατά του ιερού νόμου (τσεριάτ) επέβαλε με σουλτανική διαταγή (1810) τα φέσια, τότε “εξ ανάγκης και νόμου” (παροιμία κρητική), φόρεσαν το φέσι και πάλι οι περισσότεροι το τύλιγαν με τουμπάν. Ο κατώτερος Τούρκος πολίτης αρχικά φόρεσε ένα φέσι χωρίς φούντα εξύριζε το κεφάλι του και άφηνε στην κορυφή μια μεγάλη τούφα μαλλιών, την οποίαν επερνούσε από μία τρύπα που είχε επίτηδες το φέσι κι έτσι εσχηματίζετο ένα είδος φούντας. Γενικά οι Τούρκοι εδέχθησαν το φέσι αργότερα από τη βράκα, την οποία αρχικώς εφόρεσαν μικροαστοί των παραλίων της Μικράς Ασίας.
Οπωσδήποτε η βράκα φορέθηκε από το στρατό και τους Τούρκους της ενδοχώρας παρηλλαγμένη και ονομάστηκε ποτούρ και ντον ή και τσουχά σαλβάρ...
Στο τουρκικό ναυτικό, δηλαδή στα τουρκικά καράβια η βράκα φορέθηκε σε μεγάλη κλίμακα, γιατί αυτοί που τη φορούσαν ήσαν Έλληνες νησιώτες.
(Ολόκληρη η δημοσίευση για το φέσι στο επόμενο τεύχος της εφημερίδας Εύξεινος Πόντος)
Νίκος Ζουρνατζίδης

ΠΑΣΧΑ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010

Η Ενωση Ποντιων Bielefeld ``19η ΜΑΗ ``,σας προσκαλει σε ενα μοναδικο Πασχαλινο Ποντιακο Ξεφαντωμα με τον Μετρ του ειδους και ανεπαναληπτο
ΘΕΟΦΙΛΟ ΠΟΥΤΑΧΙΔΗ
Τον συνοδευουν οι Λαζαρος Σαββιδης στην Ποντιακη Λυρα,Χρηστος Σαββιδης στο Αγγειο και Γαβαλ και Λευτερης Σελαλμαζιδης στο Νταουλ.

Κυριακη του Πασχα 4 ΑΠΡ 2010
Ravensberger Spinnerei
Ravensberger Park 6 33607 Bielefeld

Γενικη Συνελευση 28 Φερουαριου 2010

Σας ενημερωνουμε οτι κατα την Γεν. Συνελευση του Συλλογου της 28ης Φεβρουαριου 2010 ,και κατα την αλλαγη αρθρων και παραγραφων του καταστατικου του Συλλογου ,ο Συλλογος φερει πλεων την ονομασια
``Ενωση Ποντιων Bielefeld και περιχωρων 19η Μαη``.Η αποφαση παρθηκε με απολητη πλειοψηφια ,συγγεντρωνοντας ποσοστο ανω των 2/3 που ειναι απαραιτητο για οποιαδηποτε αλλαγη του καταστατικου.Η αποφαση αυτη μας δεσμευει ακομη περισσοτερο να εργαστουμε ακομη πιο σκληρα για την επιτευξη του στοχου που εχουμε θεσει,την διεθνη αναγνωριση της Γενοκτονιας των Ελληνων του Ποντου.
Με τιμη ,ο Προεδρος
Σιδηροπουλος Αναστασιος

ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΛΥΡΑΣ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ΝΕΟΛΑΙΑΣ 2010

13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010 - ΑΓ.ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΠΑΡΤΥ

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 28. ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ 2010/2011

Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Μ Ε

2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010 ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΑΦIΣΣΑ

22 Nov 2009

ANAKOINOSH PROSKLHSH 31.10.2009

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΓΚΡΙΣΤΗ-ΜΙΛΙΕΞ, Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΙΑΔΗ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ:

"Το χιόνι τύφλωνε τα μάτια.

Τα πόδια δε λέγανε να πάνε πια μπροστά.

Η ανάσα πάγωνε μέσα στο στώμα.

Σαν τα χαμένα αγρίμια φωνάζαμε μέσα στην καταιγίδα τους δικούς μας.

Κι ερχόταν η ηχώ: Ω...μανίτσα.

Εμπαινε ο Μάρτης του ΄17 κι από τον Νοέμβριο του 1916 που 13.000 άνθρωποι είχαμε ξεκινήσει από την Κερασούντα, δεν είχαμε μείνει παρά 800..."

ΜΠΟΥΝΑΡΜΠΑΣΙ. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗΣ.

Το Μπουνάρμπασι, ένα χωρίο κοντά στα δέκα χιλιόμετρα βόρεια της Σμύρνης πριν την καταστροφή αριθμούσε περί τους χίλιους κατοίκους, από τους οποίους οι οκτακόσιοι ήταν Ελληνες:

«...Αρχισε ο στρατός μας να φεύγει. Χτυπούσαν τις πόρτες μας και ζητούσαν ρούχα για να βγάλουν το χακί από πάνω τους. Πόσους δεν ντύσαμε! Οι μεγάλοι οι δικοί μας ξεκουμπίστηκαν και φύγανε κι αφήσαν τον κόσμο στο έλεος του Θεού. Εφταναν οι στρατιώτες ξυπόλυτοι, γυμνοί, κουρελιασμένοι, πρησμένοι, νηστικοί. Οι Τούρκοι κατεβαίναν και σφάζαν τους Ελληνες. Το ίδιο έκαναν και οι δικοί μας. Παντού φωτιά και μαχαίρι άκουες και έβλεπες. Από τους κατοίκους του Μπουνάρμπασι έμειναν καμιά δεκαριά οικογένειες... Μερικοί κατάφεραν να φύγουν, σέρνοντας με την κοιλιά προς το Σικλάρι και από κει στη Σμύρνη. Τους άλλους όλους τους ατιμάσανε, τους σφάξανε, τους κρεμάσανε, τους κάψανε. Κι εκείνους που κατάφεραν από το Σικλάρι να φτάσουν στη
Σμύρνη, όταν ήρθε ο Κεμάλ, τους έπιασε και τους έσφαξε.

Εμείς βρισκόμασταν στη Σμύρνη. Πλημμύρα οι μαχαλάδες στο αίμα. Βάλανε φωτιά οι Τούρκοι, μια ώρα μακριά. «Μη φοβάστε είναι μακριά», μας είπε ο νοικοκύρης του σπιτιού που μέναμε. Σ' ένα τέταρτο η φωτιά είχε έρθει σε μας. Ρίχνανε βενζίνη και προχωρούσε. Βγήκαμε στο δρόμο. Φωτιά από τη μια, θάλασσα από την άλλη. Βρισκόμασταν στη μέση. Και οι Τσέτες (σ.τ.σ. οι άτακτοι Τούρκοι) βρίσκονταν στη μέση, και σφάζαν και σκοτώναν. Τη νύχτα οι Τσέτες έκαναν επίθεση ν' αρπάξουν, να σφάξουν, ν' ατιμάσουν. «Βοήθεια! Βοήθεια!», φώναζε ο κόσμος. Τα εγγλέζικα πλοία ήταν απέναντι. Εριχναν τους προβολείς. Σταματούσαν για λίγο. Τη νύχτα θέλαμε να πάμε προς νερού μας. Πήγαμε λίγο πιο έξω, φρίκη! Βρεθήκαμε σε μια χαβούζα (σ.τ.σ. μεγάλο ανοιχτό λάκκο). Γύρω γύρω, στα χείλια της χαβούζας σπαρταρούσαν κορμιά, και μέσα η χαβούζα ήταν γεμάτη κεφάλια. Επαιρναν όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στην άκρια της χαβούζας, έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μέσα στη χαβούζα και τα κορμιά τα άφηναν να σπαρταρούν γύρω γύρω. Ηταν φοβερό. Οσοι το είδαν τρελάθηκαν. Το τρελοκομείο γέμισε από τρελούς σαν ήρθαμε. Εκεί σ' αυτό το μέρος χάσαμε και τον πατέρα μου. Τον αδελφό μου τον έσφαξαν στο χωριό. Εβγαλαν, μετά, ιταλικά και ελληνικά πλοία και μας πήραν. Πόσους; Ούτε ένα είκοσι τοις εκατό δεν επήραν. Τέτοια καταστροφή δεν είδαν τα μάτια μου!».

Πηγή: Κέντρο Μικρασιατικών σπουδών

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Χ.ΤΣΙΡΚΙΝΙΔΗ "Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ"

Ο Θείος του συγγραφέα Ευριπίδης, διηγείται:

¨Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα . Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους τους Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μέρη.

Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητά , χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής , μέχρι να πεθάνουν.¨